Met hart en ziel…

Jarenlang werkte ik in de administratie. Dat ik ooit als uitvaartmoderator voor families zou staan, had ik toen niet kunnen vermoeden.

Na enkele overlijdens in mijn eigen familie werd me gevraagd om zelf het afscheid te begeleiden. Met knikkende knieën stond ik achter het spreekgestoelte. Ik weet nog hoe spannend dat was.

Maar ik herinner me vooral het gevoel achteraf. De voldoening dat we samen een afscheid hadden gemaakt dat bij onze dierbaren paste. Van de eerste woorden tot het samenzijn aan de koffietafel.

Die momenten hebben me nooit meer losgelaten. Daar ontdekte ik wat ik zo graag wilde doen.

Vandaag mag ik elke dag mensen ontmoeten en naar hun verhalen luisteren. Geen twee levens zijn hetzelfde. Geen twee families ook. En bij iedere ontmoeting leer ik weer iets bij.

Samen op weg…

Elk verhaal dat ik schrijf, begint met luisteren.

Naar wie iemand was. Naar zijn gewoontes, zijn kleine kantjes, de dingen die hem zo bijzonder maakten. Naar die typische uitspraken die iedereen meteen herkent. Naar verhalen die een glimlach oproepen, maar evengoed naar wat moeilijker te vertellen is.

Uit al die herinneringen probeer ik een verhaal te laten groeien. Niet zomaar een opsomming van gebeurtenissen, maar een afscheid waarin je de mens achter het verhaal weer even herkent.

Ik zoek naar een rode draad die alles met elkaar verbindt. Niet alleen de woorden, maar ook de muziek, de beelden en soms een bijzonder ritueel. Zodat het afscheid één geheel wordt, met een verhaal dat van begin tot einde klopt.

Ik zoek naar de juiste woorden, schrijf en herschrijf. Soms zit het in een kleine anekdote. Soms in één eenvoudige zin. Of in een lied dat plots zoveel meer zegt.

En ja, tijdens een afscheid mag er ook gelachen worden. Graag zelfs, als het bij iemand past. Want humor, plezier en kleine ondeugendheden horen net zo goed bij een mensenleven.

En hoe vaak ik dit werk ook doe, ik blijf verwonderd over wat mensen te vertellen hebben. Over hoeveel er achter één leven schuilgaat.

En telkens leer ik iets bij. Van de families die ik ontmoet, maar ook van de mensen over wie ik vertel. Zelfs al heb ik hen zelf nooit gekend.

Bij een afscheid is zo veel meer mogelijk dan je denkt

Tijdens onze gesprekken merk ik soms dat families met een idee zitten, maar aarzelen om het uit te spreken.

Omdat ze denken dat het misschien niet gepast is. Of omdat ze zich afvragen, heel Vlaams: ‘Wat gaan de mensen daarvan zeggen?’

Maar waarom zou een afscheid altijd volgens dezelfde gewoontes moeten verlopen?

Een bijzonder lied, een onverwachte tekst, een persoonlijk ritueel, een verhaal waar iedereen nog eens hartelijk om moet lachen… Er kan vaak veel meer dan je denkt.

Ik moedig families dan ook graag aan om te vertellen wat ze zelf in gedachten hebben. Ook die ideeën waar ze misschien eerst wat over twijfelen.

Want uiteindelijk gaat het niet om wat anderen van een afscheid verwachten. Het gaat om de persoon van wie je afscheid neemt. Om zijn of haar leven. Samen met jullie. En om de manier waarop jullie dat leven willen herinneren.

Je kunt maar één keer voorgoed afscheid nemen.
Laat het dan vooral een afscheid zijn waarin je jouw dierbare herkent.

De dood brengt verdriet. Ongetwijfeld.
Maar een mooi afscheid kan ook
hoop geven voor de toekomst.
De woorden van het einde
zijn de kracht voor een nieuw begin.

Heb je al aan de muziek gedacht?

Op het internet vind je talrijke playlists en suggesties voor ‘gepaste’ muziek bij een uitvaart. Stuk voor stuk prachtige nummers. Daar is niets mis mee.

Maar misschien was oma een echte ‘Dancing Queen’, je vader ‘Born to be wild’, of danste je partner graag in de ‘Purple Rain’. En opa dan, die ‘Jodelende Fluiter’? Is deze muziekkeuze dan niet ‘gepast’ wanneer we dit leven samen vieren?

Voor wie bidden wil

Een afscheid in een aula. Samenzijn in stilte en muziek, woord en gebed.
Ook dit is mogelijk.

Want bidden en steun vinden bij mekaar kunnen we overal.

Rituelen

In een periode van verdriet ontbreken ons soms de woorden. Op dat moment kunnen rituelen helend werken. Een roos bij de urne leggen, een ‘steen verleggen’, het uitschenken van het allerlaatste Duveltje…

Gaan we samen op zoek naar hét ritueel voor uw dierbare?